نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه تبریز، ایران

2 مربی گروه روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

چکیده

هدف از پژوهش حاضر تدوین مدل‌ساختاری برای صمیمیت‌زناشویی ازطریق سبک‌های عشق‌ورزی و بخشایش‌گری میان-فردی می‌باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها از نوع توصیفی از نوع همبستگی به روش مدل یابی معادلات ساختاری است، جامعه پژوهش دانشجویان متاهل مشغول به تحصیل دانشگاه پیام نور مرکز سقز در سال تحصیلی 98-97 بوده است. در این پژوهش100 دانشجو متاهل با نمونه‌گیری دردسترس بعنوان حجم نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری‌داده‌ها ازپرسشنامه‌ صمیمیت‌زناشویی اولیا، فتحی زاده و بهرامی (Oleya, Fathizadeh & Bahrami, 2007)، پرسشنامه سبک‌های عشق لی ساخته (Hendrick & Hendrick, 1986) و پرسشنامه بخشایشگری (Ehteshamzadeh, Ahadi, Enayati & Heidari, 2010) استفاده شد. همچنین برای آزمون مدل کلی تحقیق از مدل معادلات‌ساختاری با نرم‌افزارPLS استفاده شد. نتایج نشان داد که بین سبک عشق‌ورزی و بخشایش‌گری رابطه مثبت معناداری (366/0)؛ بین سبک عشق‌ورزی و صمیمیت زناشوی رابطه مثبت معناداری (41/0)؛ و بین صمیمیت زناشویی و بخشایش‌گری رابطه مثبت معناداری (53/0)؛ وجود دارد. مقدار آماره آزمون با استفاده از آزمون سوبل 74/2 به دست آمد. همچنین برازش مدل ساختاری با استفاده از معیارهای ضریب‌تعیین (R2) ، افزونگی و در آماره GOF استفاده شده است که ضریب تعیین R2برای سازه صمیمت زناشویی این مقدار 753/0 گزارش و مقدار نیکویی برازش در این مطالعه با شاخص GOF برابر 510/0 بدست امد،که مقدار افزونگی برای صمیمیت زناشویی(584/)0، سبک‌های عشق‌ورزی(616/0) و بخشایشگری(556/0) می‌باشد. نتیجه گیری می شود که بخشایش‌گری میان فردی در رابطه سبک عشق‌ورزی و صمیمت زناشویی بخشایش‌گری میان فردی نقش و اثر میانجی دارد و بر میزان این رابطه تاثیرگذار است.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Developing a structural model for marital intimacy through love styles with the mediating role of interpersonal forgiveness

نویسندگان [English]

  • Fatemeh Nemati 1
  • mohammad khaledian 2

1 university of Tabriz

2 tabriz

چکیده [English]

The purpose of this study was to develop a model for predicting marital intimacy based on interpersonal lovemaking and forgiveness styles. The present study was applied in terms of purpose and a cross-sectional survey in terms of data collection method. The research population consisted of married students of Payame Noor University, Saqqez branch who were studying in the academic year of 2018-2019. In this study, as many as 100 married students were selected by convenience sampling as the sample size. For data collection, the 85-item marital intimacy of parents and colleague’s questionnaire, the 42-item love styles questionnaire developed by Lee and the 25-item forgiveness questionnaire by Ehteshamzadeh et al. were used. The findings suggested that the lovemaking and forgiveness styles have an effect on marital intimacy. Also, the structural model fit was done using the criteria of coefficient of determination (R2), redundancy and the GOF statistic. It was found that the coefficient of determination (R2) for marital intimacy was 0.735, amount of redundancy for marital intimacy 0.584, love styles 0.616 and forgiveness 0.556. Using the Sobel test (2.74), it can be said that interpersonal forgiveness has a mediating effect on the relationship between lovemaking style and marital intimacy using and affects the extent of this relationship. Also, blindfolding values for all research structures were found to be positive and greater than 0.35. It is concluded that interpersonal forgiveness has a mediating role and effect in the relationship between lovemaking style and marital intimacy and affects the extent of this relationship.

کلیدواژه‌ها [English]

  • interpersonal forgiveness
  • love style
  • Marital Intimacy